web02.jpg
  • Claudio Fray

Een klant in levensgevaar (deel 1)

Bijgewerkt: 23 sep 2019

Wat doe je als ondernemer als het leven van een klant op het spel staat?


Ik had een klant van ±1.85 en 145kg. Ik noem haar even Anna. Uit ervaring weet ik dat dit soort klanten een lastig dossier kunnen zijn met ingewikkelde psychologische en sociale uitdagingen.



Na een tijd met Anna te hebben getraind merkte ik op dat ze maar moeizaam kon afvallen. Ik was mij bewust van het feit dat haar leven iedere dag op het spel stond.

Ze was immers al bekend met een aantal gezondheidsproblematiek en het zag er niet best uit. Ik maakte mij persoonlijk zorgen om haar. Ik weet uit mijn studie geneeskunde hoe groot de kans is dat haar wat kan overkomen op medisch gebied.


Voor de derde keer een serieus gesprek. “Schat, waarom is het belangrijk voor je dat je afvalt?” vroeg ik met een lief maar serieus stem.


“Ik wil er weer goed uit zien!” Antwoordde Anna.


“Dat is het niet, anders was het je al gelukt.” Ik keek haar diep in haar ogen aan en vroeg toen: “Als jij over een jaar 50kg minder weegt, wat zou je eindelijk wél kunnen doen?”


Ik wachtte haar antwoord af met dezelfde intensiteit. Zal ze breken? dacht ik. Ik wachtte het nog een paar seconde af


Yes, emotie! Ik zie het in haar opkomen.


Ze keek naar beneden en gaf mij daarna een blik met grote ogen en een intense blik. Ik dacht hierdoor dat ze het heel moeilijk had. “Ik wil zo graag met mijn lieve neefjes en nichtjes in een attractiepark kunnen spelen. Ik wil in de attracties kunnen passen!”

Kippenvel. Ik zie een mens die klaar is om te veranderen. Ik zie een leven die gered kan worden.


"Dit gaat alleen maar werken als we nieuwe afspraken maken en jij je afspraken nakomt. Dat voeding moeilijk zal zijn en dat je fouten gaat maken is niet erg. Maar je moet iedere training komen opdagen. Geen excuses meer, anders kan ik je niet verder helpen."


Toen ik dat zei snapte Anna dat ik het meende.


We gingen toen aan de slag en zijn na een paar weken iets verder gekomen, namelijk 138kg. Op een gegeven moment belt Anna mij op. "Clau, het ziekenhuis heeft gebeld. Er is wat ernstigs aan de hand.."


Ik kreeg even geen lucht. Mijn hart begon te bonzen in mijn borstkas. Is dit het einde? dacht ik. Ik kan geen dode op mijn geweten hebben. Zij verdient de dood niet. Niet op deze manier.


(deel 2 volgt)





14 keer bekeken